„Do zbrodni politycznych zalicza Josephina wszelkie przestępstwa płciowe, w tym pederastię i sodomię. Jedynie gwałt na niewieście zalicza do zbrodni kryminalnych.
Po śmierci Józefa II obostrzenia kary więzienia zostały złagodzone (1790 r.). Niebawem zaś patentem z 1795 r. wprowadzono ponownie karę śmierci za zdradę główną. Ponowne wprowadzenie kary śmierci i to przede wszystkim za zdradę główną było następstwem wzmocnienia represji karnej przeciw ruchom rewolucyjnym, jakie zaczęły się budzić pod wpływem rewolucji francuskiej.
Wydana przez Józefa II ordynacja o postępowaniu karnym (Criminalgerichtsordnung z 17 czerwca 1788 r.), oparta podobnie jak Theresiana na zasadach procesu inkwizycyjnego, nie przewiduje już stosowania tortur. Jednak nowa ordynacja wprowadziła pod nazwą kar za nieposłuszeństwo stosowanie środków przymusowych, mianowicie chłostę, jeżeli obwiniony odmawiał odpowiedzi lub symulował chorobę.
Ordynacja Józefa II zna wyłącznie postępowanie z urzędu. Proces skargowy istniejący jeszcze w niektórych krajach habsburskich został zniesiony.
Wcześniej już (1781 r.) zostało uregulowane postępowanie cywilne oparte na zasadach powszechnego procesu niemieckiego (patrz. s. 289).“(14)